บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 11

28/04/60

3. ทักษะการช่วยเหลือตนเอง
คือเรียนรู้การดำรงชีวิตโดยอิสระให้มากที่สุด การกินอยู่ การเข้าห้องน้ำ การแต่งตัว กิจวัตรต่างๆในชีวิตประจำวัน 
การสร้างความอิสระ
    - เด็กอยากช่วยเหลืิอตนเอง
    - อยากทำงานตามความสามารถ
    - เด็กเลียนแบบการช่วยเหลือตนเองจากเพื่อนหรือเด็กที่โตกว่า และผู้ใหญ่
ความสำเร็จเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่
    - การทำด้วยตนเอง
    - เชื่อมั่นในตนเอง
    - เรียนรู้ความรู้สึกที่ดี
หัดให้เด็กทำเอง
    - ไม่ช่วยเหลือเกินความจำเป็น
    - คำต้องห้าม หนูทำช้า หนูยังทำไม่ได้ 
จะช่วยเมื่อไหร่
    - ช่วงที่เด็กอารมณ์ดี
ทักษะการช่วยเหลือตนเอง (อายุ 2-3 ปี)

ทักษะการช่วยเหลือตนเอง (อายุ 3- 4 ปี)

ทักษะการช่วยเหลือตนเอง (อายุ 4 - 5 ปี)

ทักษะการช่วยเหลือตนเอง (อายุ 5- 6 ปี)

ลำดับขั้นในการช่วยเหลือตนเอง

    - แบ่งทักษะการช่วยเหลือตนเองออกเป็นขั้นย่อยๆ

    - เรียงลำดับตามขั้น

ตัวอย่าง

การเข้าส้วม 

    - เข้าไปในห้องส้วม

    - ดึงกางเกงลงมา

    - ก้าวขึ้นไปนั่งบนส้วม

    - ปัสสาวะหรืออุจจาระ

    - ใช้กระดาษชำระเช็ดก้น

    - ทิ้งกระดาษชำระในถังขยะ

    - กดชักโครกหรือตักน้ำราด

    - ดึงกางเกงขึ้น

    - ล้างมือ 

   - เช็ดมือ

   - เดินออกจากห้อง 

สรุป

    - ครูต้องพยายามให้เด็กทำด้วยตนเอง

    - ย่อยงานแต่ละอย่างเป็นชิ้น

    - ความสำเร็จขั้นเล็กๆนำไปสู่ความสำเร็จทั้งมวล

4. ทักษะพื้นฐานทางการเรียน 

เป้าหมาย

    - การช่วยให้เด็กแต่ละคนเรียนรู้ได้

    - มีความรู้สึกดีต่อตนเอง

    - พัฒนาความกระตือรือร้น อยากรู้อยากเห็น

ช่วงความสนใจ

    - จดจ่อต่อกิจกรรมในช่วงเวลาหนึ่งได้นานพอสมควร

การทำตามคำสั่ง

    - เด็กได้ยินสิ่งที่ครูพูดชัดหรือไม่

    - เด็กเข้าใจคำศัพท์

การรับรู้ การเคลื่อนไหว 

     - ได้ยิน เห็นสัมผัส ลิ้มรส กลิ่น

                           ↓

    -  มีการตอบสนองอย่างเหมาะสม
ความจำ
    - จำตัวละคนในนิทานได้
    - จำชื่อครู เพื่อน
    - เล่นเกมทายของที่หายไป
การวางแผนการเตรียมพื้นฐานทางวิชาการ

     - จัดกลุ่มเด็ก

     - เริ่มต้นเรียนรู้โดยใช้ช่วงเวลาสั้นๆ

     - ให้งานเด็กแต่ละคนอย่างชัดเจนว่าต้องทำที่ไหน

     - ติดชื่อเด็กตามที่นั่ง 

     - ใช้อุปกรณ์ที่เด็กคุ้นเคย

     - ใช้อุปกรณ์ที่เด็กคุ้นเคย

     - บันทึกว่าเด็กชอบอะไรที่สุด

     - รู้ว่าเมื่อไหร่จะเปลี่ยนงาน

     - มีอุปกรณ์ไว้สับเปลี่ยนใกล้มือ

     - เตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อนเด็กมาถึง

     - พูดในทางที่ดี

     - จัดกิจกรรมให้เด็กได้เคลื่อนไหว

     - ทำบทเรียนให้สนุก

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 10

21/04/60

การส่งเสริมพัฒนาการและการปรับพฤติกรรม

    เด็กปฐมวัยที่มีความต้องการพิเศษ

เพื่อให้เด็กสามารถช่วยเหลือตนเองได้ในชีวิตประจำวัน ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้ใกล้เคียงกับคนปกติมากที่สุด เน้นการดูแลแบบองค์รวม Holistic Approach
1. การฟื้นฟูสมรรถภาพทางการศึกษา
    - เพิ่มทักษะพื้นฐานทางสังคม การสื่อสาร และทักษะทางความคิด 
    - เน้นการเตรียมความพร้อมเพื่อให้เด็กสามารถใช้ชีวิตประจำวันจริงๆแทนการฝึกทักษะทางวิชาการ
    - แผนการจัดการศึกษาเฉพาะบุคคล Individualized Education Program ; IEP
    - โรงเรียนการศึกษาพืเศษเฉพาะทางโรงเรียนเรียนร่วมห้องเรียนคู่ขนาน
2. การฟื้นฟูสมรรถภาพทางสังคม
    - การฝึกฝนทักษะในการใช้ชีวิตประจำวัน Activity of Daily Living Training 
    - การฝึกทักษะทางสังคม Social skill training
    - การสอนเรื่องราวทางสังคม social story
3. การบำบัดทางเลือก
    - การสื่อความหมายทดแทน AAC
    - ศิลปกรรมบำบัด Art Therapy
    - ดนตรีบำบัด Music Therapy
    - การฝังเข็ม Acupuncture
    - กาบบำบัดด้วนสัตว์ Animal Therapy

การสื่อความหมายแทน 

Augmentative and Alternative Communication ; AAC

    - การรับรู้ผ่านการมอง (Visual Strategies)

    - โปรแกรมแลกเปลี่ยนภาพเพื่อการสื่อสาร (Picture Exchange Communication System; PECS)

    - เครื่องโอภา (Communication Devices)

    - โปรแกรมปราศรัย

        บทบาทของครู

             - ตำแหน่งการนั่งของเด็กไม่ควรให้นั่งติดหน้าต่างหรือประตู

             - ให้เด็กนั่งแถวหน้าสุดใกล้โต๊ะครู

             - จัดให้เด็กนั่งติดกับนักเรียนที่ไม่ค่อยเล่น ไม่ค่อยคุยในระหว่างเรียน

             - ให้เด็กมีกิจกรรม เปลี่ยนอิริยาบถบ้าง 

                  การส่งเสริมทักษะต่างๆของเด็กพิเศษ
      1. ทักษะทางสังคม
            - เด็กพิเศษที่ขาดทักษะทางสังคม ไม่ได้มีสาเหตุมาจากการพ่อแม่
           - การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีไม่ได้เป็นเครื่องรับประกันว่าเด็กจะมีพัฒนาการต่างๆอย่างมีความสุข
       กิจกรรมการเล่น
           - การเล่นเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งต่อการเรียนรู้ทักษะทางสังคม
           - เด็กจะสนใจกันเองโดยอาศัยการเล่นเป็นสื่อ
           - ในช่วงแรกๆ เด็กจะไม่มองเด็กคนอื่นเป็นเพื่อน  แต่เป็นอะไรบางอย่างที่น่าสำรวจ สัมผัส ผลัก ดึง
       ยุทธศาสตร์การสอน
          - เด็กพิเศษหลายๆคนไม่รู้วิธีเล่น  ไม่รู้ว่าจะเล่นอย่างไร
          - ครูเริ่มต้นจากการสังเกตเด็กแต่ละคนอย่างเป็นระบบ
          - จะบอกได้ว่าเด็กมีทักษะการเล่นแบบใดบ้าง
          - ครูจดบันทึก
          - ทำแผน IEP
      การกระตุ้นการเลียนแบบและการเอาอย่าง
         - วางแผนกิจกรรมการเล่นไว้หลายๆอย่าง
         - คำนึงถึงเด็กทุกๆคน
         - ให้เด็กเล่นเป็นกลุ่มเล็กๆ 2-4 คน
         - เด็กปกติทำหน้าที่เหมือน “ครู” ให้เด็กพิเศษ
      ครูปฏิบัติอย่างไรขณะเด็กเล่น
         - อยู่ใกล้ๆ และเฝ้ามองอย่างสนใจ
         - ยิ้มและพยักหน้าให้ ถ้าเด็กหันมาหาครู
         - ไม่ชมเชยหรือสนใจเด็กมากเกินไป
         - เอาวัสดุอุปกรณ์มาเพิ่ม เพื่อยืดเวลาการเล่น
         - ให้ความคิดเห็นที่เป็นแรงเสริม
      การให้แรงเสริมทางสังคมในบริบทที่เด็กเล่น
         - ครูพูดชักชวนให้เด็กร่วมเล่นกับเพื่อน
         - ทำโดย “การพูดนำของครู”
     ช่วยเด็กทุกคนให้รู้กฎเกณฑ์
         - ไม่ง่ายสำหรับเด็กพิเศษ
         - การให้โอกาสเด็ก
         - เด็กพิเศษต้องเรียนรู้สิทธิต่างๆเหมือนเพื่อนในห้อง
         - ครูต้องไม่ใช้ความบกพร่องของเด็กพิเศษเป็นเครื่องต่อรอง
    2. ทักษะภาษา
     การปฏิบัติของครูและผู้ใหญ่
          - ไม่สนใจการพูดซ้ำหรือการออกเสียงไม่ชัด
          - ห้ามบอกเด็กว่า  “พูดช้าๆ”   “ตามสบาย”   “คิดก่อนพูด”
          - อย่าขัดจังหวะขณะเด็กพูด
ิ          - อย่าเปลี่ยนการใช้มือข้างที่ถนัดของเด็ก
          - ไม่เปรียบเทียบการพูดของเด็กกับเด็กคนอื่น
          - เด็กที่พูดไม่ชัดอาจเกี่ยวข้องกับการได้ยิน
     ทักษะพื้นฐานทางภาษา
          - ทักษะการรับรู้ภาษา
          - การแสดงออกทางภาษา
          - การสื่อความหมายโดยไม่ใช้คำพูด
     พฤติกรรมตอบสนองการแสดงออกทางภาษา

พฤติกรรมเริ่มการแสดงออกของเด็ก

ความรับผิดชอบของครูปฐมวัย

  - การรับรู้ภาษามาก่อนการแสดงออกทางภาษา

- ภาษาที่ไม่ใช่คำพูดมาก่อนภาษาพูด

- ให้เวลาเด็กได้พูด

- คอยให้เด็กตอบ (ชี้แนะหากจำเป็น)

- เป็นผู้ฟังที่ดีและโตต้อบอย่างฉับไว (ครูไม่พูดมากเกินไป)

- เด็กไม่ได้เรียนรู้ภาษาจากการฟังเพียงอย่างเดียว

- ให้เด็กทำกิจกรรมกลุ่ม เด็กพิเศษได้มีแบบอย่างจากเพื่อน

- กระตุ้นให้เด็กบอกความต้องการของตนเอง (ครูไม่คาดการณ์ล่วงหน้า)

- เน้นวิธีการสื่อความหมายมากกว่าการพูด

- ใช้คำถามปลายเปิด

- เด็กพิเศษรับรู้มากเท่าไหร่ ยิ่งพูดได้มากเท่านั้น

-  ร่วมกิจกรรมกับเด็ก

บันทึกการเรียนรู้ที่ 9

14/03/60
เมื่อเห็นเด็กแสดงพฤติกรรมใดๆก็ตามควรจดบันทึกไว้เลย เพราะไม่มีทางที่เราจะสามารถจดจำทุกอย่างไว้ได้ทั้งหมด ขนาดลายมือเรา เราเห็นมาตั้งแต่เกิดลองให้วาดเราก็วาดออกมาไม่ได้ตรงกับความเป็นจริงหรอก 

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 8

17/03/60

การศึกษาแบบเรียนรวม 

รูปแบบการจัดการศึกษา

1. การศึกษาปกติทั่วไป (Regular Education)

2. การศึกษาพิเศษ (Special Education)

3. การศึกษาแบบเรียนร่วม (Integrated Education หรือ Mainstreaming)

4. การศึกษาแบบเรียนรวม (Inclusive Education)

รูปแบบที่หนึ่งไม่อธิบายเพราะ ระบบที่เราบุคคลธรรมดาเรียนอยู่☺☺

2. การศึกษาพิเศษ (Special Education)

การจัดการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ

เด็กที่มีความต้องการพิเศษทุกคนสามารถเรียนรู้และพัฒนาได้ถ้าได้รับโอกาสในการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับความต้องการพิเศษของเขา

3. การศึกษาแบบเรียนร่วม (Integrated Education หรือ Mainstreaming)

คือการจัดให้เด็กพิเศษเข้าไปเรียนในระบบการศึกษาทั่งไป มีกิจกรรมที่ให้เด็กพิเศษทำร่วมกับเด็กทัั่วไป โดยครูปฐมวัยและครูการศึกษาพิเศษร่วมมือกัน การเรียนร่วมแบ่งออกเป็นดังนี้

          3.1 การเรียนร่วมบางเวลา (Integration)

คือการจัดให้เด็กพิเศษเรียนในโรงเรียนปกติในบางเวลา เด็กพิเศษได้มีโอกาสแสดงออก การมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกับเด็กปกติ เนื่องจากเด็กมีความพิการในระดับปานกลางถึงระดับมาก จึงไปอาจเรียนร่วมเต็มเวลาได้

         3.2 การเรียนร่วมแบบเต็มเวลา (Mainstreaming)

การจัดให้เด็กพิเศษเรียนในโรงเรียนปกติตลอดเวลาที่เด็กอยู่โรงเรียน เด็กพิเศษได้รับการจัดกระบวนการเรียนรู้และบริการนอกห้องเรียนเหมือนเด็กปกติ มีเป้าหมายเพื่อให้เด็กเข้าใจซึ่งกันและกัน และยอมรับความหลากหลายของมนุษย์ คนเราเกิดมาไม่จำเป็นต้องเหมือนกันทุกอย่าง ท่ามกลางความแตกต่างกัน มนุษย์เราต้องการความรัก ความสนใจ ความเอาใจใส่เช่นเดียวกันทุกคน

4. การศึกษาแบบเรียนรวม (Inclusive Education)

การศึกษาสำหรับทุกคน รับเด็กเข้ามารเียนรวมกันตั้งแต่เริ่มเข้ารับการศึกษา จัดให้มีบริการพิเศษตามความต้องการของแต่ละบุคคล

Wilson , 2007  

 "Inclusive Education is Education for all, 

It involves receiving people 

at the beginning of their education, 

with provision of additional services 

needed by each individual"

การศึกษาสำหรับทุกคน การเรียนรวมเป็นการศึกษาอย่างหนึ่งที่โรงเรียนจะต้องจัดการศึกษาให้กับเด็กทุกคนโดยไม่มีการแบ่งแยกว่าเด็กคนใดเป็นเด็กปกติหรือเด็กคนใดมีความต้องการพิเศษ

ข้อสำคัญของการศึกษาแบบเรียนรวมสำหรับเด็กปฐมวัย 

เนื่องจากเด็กปฐมวัยเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในการจัดการเรียนรู้ เพราะสามารถ สอนได้ เนื่องจากมีขีดจำกัดน้อยมาก

ข้อแตกต่างระหว่างเรียนรวมกับเรียนร่วม 

เรียนรวม โรงเรียนไม่มีสิทธิเลือกเด็ก หากเด็กมาสมัครเรียนต้องรับ

เรียนร่วม โรงเรียนมีสิทธิเลือกเด็กที่จะเข้ามาเรียน

บทบาทครูปฐมวัย ในห้องเรียนรวม 

ครูปฐมวัยควรมองสิี่งที่เห็นแล้วบอกอย่างที่ตาเห็นไม่ควรเอาความคิดของตัวเองมาตัดสินใจในพฤติกรรมที่เด็กทำ คุณเห็นอะไรในดอกบัวก็บอกออกมาตรงๆ เช่น มีกลีบดอก 14 กลีบ มีสีม่วงอมชมพู มีก้านสีเขียว 

- ครูไม่ควรวินิจฉัย

การวินิจฉัยจากการดูอาการหรือสัญญาณบางอย่าง อาจนำไปสู่ความเข้าใจผิดได้

- ครูไม่ควรตั้งชื่อหรือระบุประเภทของเด็ก

เพราะจะเป็นตราประทับตัวเด็กตลอดไป 

- ครูไม่ควรบอกพ่อแม่ว่าเด็กมีบางอย่างผิดปกติ

ครูควรทำอะไร 

สังเกตอย่างมีหลักการ

   เนื่องจากครูอยู่กับเด็กเกิบจะตลอดเวลา การสังเกตอาจจะต้องใช้ความร่วมมือกับแพทย์ นักจิตวิทยา นักคลินิก เพื่อมุ่งความสนใจถึงปัญหา

แบบสังเกตเด็ก

การตรวจสอบ

จะได้ทราบว่าเด็กมีพฤติกรรมอย่างไร เป็นแนวทางที่จะทำให้เข้าใจตัวเด็กมาขึ้น และช่วยเหลือได้ถูกจุด

การบันทึกการสังเกต

 - การนับอย่างง่ายๆ

 - การบันทึกต่อเนื่อง

 - การบันทึกไม่ต่อเนื่อง 

การนับอย่างง่ายๆคือ การนับจำนวนครั้งที่เกิดพฤติกรรมนั้นๆ ระยะเวลา 

การบันทึกอย่างต่อเนื่อง เขียนทุกอย่างที่เด็กทำในช่วงเวลาหนึ่งๆ 

การบันทึกไม่ต่อเนื่อง การบันทึกสั้นๆเกี่ยวกับพฤติกรรม เช่น ขโมยของ 

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 7

03/03/60 

8. เด็กที่มีความบกพร่องทางพฤติกรรมและอารมณ์

Children with behavioral and emotional disorders

ลักษณะของเด็กบกพร่องทางพฤติกรรมและอารมณ์

- มีความรู้สึกนึกคิดที่ผิดไปจากผู้อื่น

- แสดงออกจึงความการอยากทำร้ายผู้อื่นและตนเอง

- มีความเชื่อมั่นในตนเองต่ำ

- ควบคุมอารมณ์ให้อยู่ในสภาพปกตินานๆไม่ได้

- ไม่สามารอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้อย่างเรียบร้อย

- มีนิสัยขี้กลัว

- ภาวะซึมเศร้า Deperssion 

- ขาดแรงกระตุ้นหรือความหวังในชีวิต

การจำแนกเด็กที่มีความบกพร่องทางพฤติกรรมและอารมณ์ตามกลุ่มอาการ

-ด้านความประพฤติ Conduct Disorders

     ✦ ทำร้ายผู้อื่น ทำลายสิ่งของ ลักทรัพย์

     ✦ ฉุนเฉียวง่าย หุนหันพลันแล่น และเกรี้ยวกราด

     ✦ กลับกลอก เชื่อถือไม่ได้ ชอบโกหก

     ✦ หยาบคาย

     ✦ ใช้สารเสพติด

     ✦ หมกมุ่นในกิจกรรมทางเพศ

- ด้านความตั้งใจและสมาธิ Attention and concentration 

     ✦ จดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งในระยะสั้นอาจไม่เกิน 20 นาที Short attention span

     ✦ ถูกสิ่งต่างๆรอบตัวดึงความสนใจได้ตลอดเวลา

     ✦ งัวเงียไม่แสดงความสนใจใดๆ รวมถึงมีท่าทางที่เหมือนไม่ฟังสิ่งที่พูด

- สมาธิสั้น Attention Drficit

     ✦ มีลักษณะกระวานกระวาย ไม่สามารถนั่งนิ่งๆได้

     ✦ พูดคุยตลอดเวลา หรือเรียกร้องความสนใจจากผู็อื่น

     ✦ มีทักษะด้านการจัดการในระดับต่ำ

- การถอดตัวหรือล้มเลิก Withdrawal

     ✦ หลีกเลี่ยงการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น และมักรู้สึกตัวเองด้อยกว่าผู้อื่น

     ✦ เฉื่อยชา และมีลักษณะคล้ายเหนื่อยตลอดเวลา

     ✦ ขาดความมั่นใจ ขี้อาย ขี้กลัว ไม่ค่อยแสดงความรู้สึก

- ความผิดปกติในการทำงานของร่างกาย Funuction Diisorder

     ✦ อาเจียนโดยสมัครใจ คือสามารถสั่งให้ตัวเองอาเจียนได้

     ✦ การปฏิเสธที่จะรับประทานอาหาร

     ✦ รับประทานสิ่งที่รับประทานไม่ได้

     ✦ ความผิดปกติของการขับถ่าย

-ภาวะความบกพร่องทางพฤติกรรมและอารมณ์ระดับรุนแรง

      🌠 ขาดเหตุผลในการคิด

      🌠 อาการหลงผิด Delusion

      🌠 อาการประสาทหลอน

      🌠 พฤติกรรมการทำร้ายตัวเอง

- สาเหตุ

       🌠 ปัจจัยทางชีวภาพ♯

       🌠 ปัจจยทางจิตสังคม

-ผลกระทบที่เกิดขึ้นต่อตัวเด็ก

     ✩ ไม่สามารถเรียนหนังสือได้เหมือนเด็กปกติ

     ✩ รักษาความสัมพันธ์กับเพื่อนหรือครูไม่ได้ 

     ✩ มีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสา

     ✩ มีความเก็บกดทางอามรณ์

     ✩ ชอบแสดงอาการทางร่างกาย เช่น ปวดหัว ปวดตามที่ต่างๆของร่างกาย 

     ✩ มีความหวาดกลัว

  เด็กที่มีความบกพร่องทางพฤติกรรม ซึ่งจัดว่ามีความรุนแรงมากคือ

                ♆♆♆♆เด็กสมาธิสั้นและเด็กออทิสติก♆♆♆♆ 
เด็กสมาธิสั้นChildren With Attention Deficit

เรียกอีกชื่อว่า ADHD เป็นภาวะผิดปกติทางจิตเวชมีลักษณะเด่น 3 ประการ 

1. Inattentiveness (สมาธิสั้น)

     - ทำอะไรไม่ได้นาน ไม่มีสมาธิ

    - มักใจลอย

    - เปลี่ยนของเล่นเรื่อยๆ

2. Hyperactivity (ซนอยู่ไม่นิ่ง)

    - เคลื่อนไหวตลอดเวลา

    - ยุกยิก แกะโน่นเกานี่

    - นั่งไม่ติดที่

    - ชอบคุยส่งเสียงดังรบกวนคนรอบข้าง

3. Impulsiveness (หุนหันพลันแล่น)

    - ยับหยั้งตัวเองไม่ค่อยได้

    - วู่วาม

    - ทำอะไรค่อนข้างรุนแรง

    - ไม่อยู่ในกติกา

☝☝ต้องมีทั้ง 3 ลักษณะถ้ามีอันใดอันหนึ่งไม่ใช่เด็กสมาธิสั้น☝☝

สาเหตุ

    - ความผิดปกติของสารเคมีบางชนิดในสมอง เช่น โดปามีน Dopamine นอร์อิพิเนฟริน norepinephrine

    - ความผิดปกติของสมองส่วนหน้า 

    - พันธุกรรม

    - สิ่งแวดล้อมเป็นพิษ

ความเข้าใจผิดเกี่ยวเด็กสมาธิสั้น

    - สมาธิสั้นไม่ได้เกิดจากการเลี้ยงดูของพ่อแม่ ที่ตามใจมากเกินไป

    - ไม่ใช่ความผิดของเด็กที่ไม่ใส่ใจ

💣💣แต่เกิดจากการทำงานของระบบควบคุมสมองเรื่องสมาธิ💣💣

ยาที่ให้รักษา

    - Methylphenidate

    - Atomoxetine 

9. เด็กพิการซ้อน

Children with Multiple Handicaps

เด็กที่มีความบกพร่องที่มากกว่าหนึ่งอย่าง เป็นเหตุให้เกิดปัญหาขัดข้องในการเรียนรู้อย่างมาก

เช่น     👉 เด็กปัญญาอ่านที่สูญเสียการได้ยิน

           👉 เด็กปัญญาอ่านที่ตาบอด

           👉 เด็กที่ทั้งหูหนวกและตาบอด

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 6

16/02/60

ศึกษาดูงาน ณ โรงเรียนเกษมพิทยา แผนกอนุบาล

ปรัชญา
โรงเรียนอนุบาลเหมือนบ้านหลังที่สองของเด็กที่มีความรัก ความอบอุ่น ความเอื้ออาทรและความรู้ ความเข้าใจ เป็นปัจจัยหลักในการพัฒนาเด็กให้ครบทุกพัฒนาการ ด้วยการเรียนรู้แบบลงมือกระทำ ผ่านการเล่นและประสบการณ์ตรงอย่างเหมาะสมกับวัยและวุฒิภาวะของแต่ละคน โดยอาศัยการดำเนินสานประสานระหว่างบ้าน โรงเรียน และชุมชน 
คำขวัญ 
โรงเรียนแสนสนุก บุคลากรมีคุณภาพ เน้นการประสานสัมพันธ์
จำนวนห้องเรียน
เตรียมอนุบาล (2 ขวบ)              จำนวน 1 ห้องเรียน
อนุบาล 1 (3 ขวบ)                     จำนวน 2 ห้องเรียน
อนุบาล 2 (4 ขวบ)                     จำนวน 2 ห้องเรียน
อนุบาล 3 (5 ขวบ)                     จำนวน 2 ห้องเรียน
ผู้บริหาร ➤ นางศรีวรรณ   สายฟ้า
รองผู้อำนวยการโรงเรียน ➤  ผศ.ดร.ยศวีร์  สายฟ้า
                                         ➤ อาจารย์ชยพงศ์  สายฟ้า
ผู้อำนวยการแผนกอนุบาล ➤ ดร.วรนาท  รักสกุลไทย
แผนกอนุบาลเปิดให้มีการเรียนร่วมสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ โดยทุกห้องเรียนมีเด็กพิเศษร่วมด้วยทั้งสิ้น 
และจากการไปดูงานได้สังเกตพฤติกรรมการเรียนรู้ของน้องเน็ท นักเรียนชั้นอนุบาล3/2 อายุ 8 ขวบ

เป็นดาวน์ซินโดรม พฤติกรรมที่น้องแสดงออกคือ ไม่ฟังสิ่งที่ครูพูด นั่งออกนอกวง และเรียกร้องความสนใจแต่เมื่อถามครูประจำชั้นบอกว่าน้องจะเป็นต่อเมื่อมีคนมาเยอะๆจะแสดงอาการต่อต้าน เพื่อเรียกร้องความสนใจ และน้องชอบมุมนิทาน ถ้ามีคนอ่านให้ฟังจะไม่ไปไหนอ่านจบเรื่องหนึ่งก็ต่ออีกหนึ่งเรื่อง และเมื่ออยู่กับเด็กพิเศษด้วยกันจะหัวเราะเล่นด้วยกัน แต่เมื่ออยู่กับเพื่อนคนอื่นจะนั่งเงียบไม่มีการพูดคุยแต่มีหยิบของของเพื่อน เมื่อเพื่อนไม่ให้ก็ไม่ได้แสดงอาการใดๆ และน้องชอบพูดคำว่า สวัสดีค่าบแล้วต่อด้วยบ๊ายบาย 
การเรียนรู้เป็นไปได้ช้ากว่าเด็กปกติ แต่สามารถเข้าใจในสิ่งที่สื่อสาร รู้สิี่งใดของตน และอยู่ตรงไหน ต่อไปต้องทำอะไร 
การจัดการเรียนรู้ของครู พยายามที่จะให้น้องมีส่วนร่วมในทุกกิจกรรม เหมือนเด็กทั่วไป

กิจกรรมเคลื่อนไหวและจังหวะ

จากการไปดูงานในครั้งนี้ คนที่จะอยู่กับเด็กพิเศษนั้นต้องใจเย็นมากๆเลย ต้องเรียนรู้จากตัวเด็กให้มากๆว่าเขาต้องการอะไรชอบอะไร ไม่ชอบอะไร สิ่งใดจะล่อเขาได้